مطالبات کشاورزان و بخش کشاورزی از رئیس دولت دوازدهم

مطالبات کشاورزان و بخش کشاورزی از رئیس دولت دوازدهم

بخش کشاورزی ضمن داشتن رشد اقتصادی بالاتر نسبت به سایر بخشهای اقتصادی طی سالیان اخیر، با مسائل عدیده ای دست به گریبان است که برخی ناشی از مسائل طبیعی و خشکسالی طولانی و تغییرات اقلیمی، بخش زیادی به سیاستگذاری و مدیریت اجرایی و عملیاتی بخش و نگاه نظام اقتصادی کشور به بخش کشاورزی و همچنین بخشی از آن به نحوه عمل، مدیریت و همگرایی کشاورزان فارغ از منافع فردی باز می گردد.

متاسفانه با وجود نقش حیاتی و موثر بخش کشاورزی در اقتصاد کشور، توجه دولت به سرمایه گذاری در این بخش به نسبت بخش های صنعت و خدمات بسیار ناچیز و برای توسعه متوازن و پیشرفت واقعی آن برنامه و نقشه راه مشخصی و مدونی ملاحظه نمی شود. این امر باعث شده بخش کشاورزی با مسائل و مشکلاتی اساسی و پایه ای مواجه شود که بدون توجه به رفع آنها حرکت در مسیر پیشرفت این بخش با مشکل مواجه شود. ذیلاً مواردی از این مسائل و خواسته های این بخش که حاصل مشاهده در عرصه های عملیاتی، اجرایی ومدیریتی این بخش است و از دولت دوازدهم درخواست توجه و سرمایه گذاری برای رفع آنها می رود به شرح زیر ارائه می شود:

۱- با توجه به کاهش شدید منابع آب قابل استحصال کشور، بخش کشاورزی نیازمند سرمایه گذاری های جدی ایجاد، بهره گیری از تجربیات جهانی و بهینه سازی روشهای مدیریت آب، اصلاح الگو های مصرف، بازیابی آب های مصرفی و تامین منابع آبی جدید است.

۲- زمین و خاک کشاورزی به فراموشی رفته است،توجهات فعلی کافی نیست، اصلاح خاک زمین های کشاورزی، مدیریت خردشدن و تغییر کاربری اراضی کشاورزی نیازمند توجه جدی و سرمایه گذاری است .

۳- مسائل زیست محیطی، بهداشتی و کشاورزی کشور نیاز جدی به هماهنگ سازی دارند، بخشی از بحران های آب، زمین، هوا و کیفیت محصولات تولیدی کشاورزی ناشی از این ناهماهنگی هاست.

۴- اصلاح ساختار و چابک سازی وزارت جهاد کشاورزی و نقش آفرینی آن در نظارت و مدیریت بخش که از زمان تشکیل ( ادغام وزارتین جهاد سازندگی و کشاورزی ) مورد توجه بود، نیمه تمام رها شده است.

۵- بازار کشاورزی وضعیت نامطلوبی دارد. برنامه ریزی مدون و سرمایه گذاری جدی برای اصلاح شبکه های توزیع، انبار داری و ذخیره سازی و فرآوری محصولات کشاورزی و نقش آفرینی بیشتر کشاورزان در این حوزه ها نیاز است.

۶- بحث بیمه های کشاورزی،بیمه های اجتماعی کشاورزان و بازنشستگی آنها دچار مشکلات عدیده است و اجرای آنها در عمل با مشکلات بسیاری مواجه است.

۷- راه اندازی شبکه ای تلویزیونی ویژه روستا و کشاورزی برای توسعه آموزش های ترویجی و ایجاد همگرایی بین همه ذینفعان بخش کشاورزی علیرغم پیگیری های قبلی نیاز بخش می باشد.

۸- توانمندسازی کشاورزان در حوزه های مختلف دانش فنی، تخصصی و همچنین اجتماعی و تشکل گرایی نیاز به توجه جدی و سرمایه گذاری بیش از آنچه هست دارد.

۹- صنایع وابسته به کشاورزی در راستای خود کفایی و تولید علم و فناوری بومی نیاز به سرمایه گذاری و حمایت دارند.

۱۰- تشکل های صنفی و تخصصی کشاورزی که می توانند سخنگو و رابط اصلی کشاورزان با دولت باشند، نه تنها مورد حمایت بلکه مورد قبول هم قرار نگرفته اند و نیاز به تغییر دیدگاه مجموعه دولت در این حوزه می باشد.

۱۱- ارتباط بخش کشاورزی ایران با جهان و بازارهای بالقوه خارجی بسیار ضعیف است، اقدام جدی و برنامه ریزی شده در این حوزه و استقرار رایزن کشاورزی در سفارتخانه های ایران در سایر کشورها ضروری است.

۱۲- استانداردهای تولید، محصولات و خدمات بخش کشاورزی کافی نیستند و بدون آنها تولید سالم، پایدار و هماهنگ با محیط زیست دور از ذهن است و اقدام جدی و سرمایه گذاری در این حوزه نیاز است.

۱۳- اغلب نهاده های شیمیایی، بیولوژیک و مکانیکی مورد نیاز در بخش کشاورزی قابل تولید در داخل کشور و حتی صادرات هستند. اما تولید کنندگان داخلی نهاده ها نیاز به حمایت مادی ، حقوقی و معنوی دارند تا بتوانند در مقابل تولیدات بعضاً کم کیفیت خارجی تاب بیاورند و بالندگی خود را حفظ کنند.

۱۴- سهم تسهیلات تکلیفی بانکها به بخش کشاورزی ضمن اینکه عموماً محقق نشده است برای توسعه و پیشرفت و بهره ور شدن بخش و مدیریت بهینه منابع پایه نیازمند افزایش جدی است که متأسفانه مورد توجه قرار نمی گیرد.

مسائل کشاورزی به همین چند قلم ختم نمی شود . گرچه مشکلاتی که بخش کشاورزی با آنها روبه روست به لحاظ کمی متعدد و زیاد به نظر می رسند اما رفع آنها چندان دشوار نیست و امید می رود با حمایت دولت دوازدهم ، بخش عمده ای از این معضلات رفع شده و کشاورزی ایران این دوران بحران را پشت سر گذارد